Eindspel

admin | 30/11/10 |

Hamm- Clov!
Clov- Wat is er?
Hamm- We beginnen toch niet iets te…te…betekenen?
Clov- Betekenen? Wij, betekenen! Ah, da’s een goeie!
Hamm- Dat vraag ik me af.

De blinde Hamm zit vast in zijn stoel, de stramme Clov sjouwt af en aan. In een schuilplaats doen zij opnieuw hun laatste zetten. Het uitzicht is een leeg landschap, waaruit zelfs de natuur zich heeft teruggetrokken. Ze hebben hoop: dat dit ophoudt. In twee vuilnisbakken de stompjes mens Nagg en Nell. Uit hun gesprekjes en kapotte herinneringen klinkt een gedeeld -gisteren- en een onverwelkbare liefde.

‘t Barre Land speelde maart 2004 Eindspel van Samuel Beckett in Theater Kikker in Utrecht. De voorstelling ging tot half april op tournee en was in juni in een duinpan te zien op het Oerolfestival in Terschelling en is gefotografeerd door David Adams.

De Ierse Nobelprijswinnaar Beckett was een van de fundamentele toneelvernieuwers van de twintigste eeuw. Zijn invloed is enorm, sinds Beckett kan de intrige minimaal zijn, de plaats van handeling onbepaald, de karakters ongedefinieerd en de dialogen onberekenbaar. Paradoxaal genoeg wordt zijn experimentele werk vaak bijzonder streng opgevoerd met nadruk op existentiële zwaarmoedigheid. ‘t Barre Land wil Eindspel ontdoen van een halve eeuw mystificatie. Hoe plat, onbarmhartig vrolijk en veelbetekenend kan Beckett zijn?

Comments Off on Eindspel